Vrijwel iedereen kent het wel; dat knagende gevoel van twijfel aan de liefde van de ander, het piekeren. “Wat doet hij of zij?” “Waarom praat hij met haar of hem?” “Houdt hij meer van haar of hem dan van mij?”

Jaloezie kan je radeloos, reddeloos en wanhopig maken. En je langzaam laten wegkwijnen.

Bij elke relatie hoort zeker een bepaalde mate van jaloezie; vaak is het een spel waarin de liefde van de ander getest of op proef gesteld wordt. Maar wanneer de jaloezie overheersend en allesbepalend wordt in een relatie, is er ongetwijfeld sprake van een ziekelijke aandoening die behandeld moet worden.

Hoe kan het nu, dat sommige mensen overmatig jaloers zijn en andere juist weer vrijwel helemaal niet?

Een eenvoudig antwoord op deze vraag bestaat niet.

Maar jaloezie heeft altijd te maken met een aangetast gevoel van eigenwaarde. Wanneer iemand geen hoge dunk van zichzelf heeft ontstaat er al snel twijfel of de ander werkelijk van hem houdt en of misschien X of Y niet veel knapper, aantrekkelijker of beminnelijker is.
Zeer belangrijk in een relatie is dat men open over zijn angsten en twijfels kan praten.
Maar wanneer de jaloezie zulke vormen aanneemt, dat de ander in zijn/haar vrijheid beperkt wordt, constant het gevoel heeft gecontroleerd te worden en in angst leeft voor de aanvallen van jaloezie van zijn/haar partner, dan wordt het hoog tijd voor therapie – of om uit elkaar te gaan.